Genel kanının aksine “suşi” kelimesi çiğ balığı değil, sirkeli pirinci temsil eder. Suşi yeme kültürü içerisinde pirincin (Shari) kalitesi, şefin ustalığının en büyük göstergesidir. Pirinç, vücut sıcaklığında olmalı, birbirine tutunmalı ama ağza atıldığında tane tane dağılmalıdır. Mori Yaki mutfağında pirincimizi özel bir sirke karışımıyla demliyor ve her bir roll içinde bu dokuyu koruyoruz.

Çubuk (Chopsticks) kullanmak suşi deneyiminin bir parçası gibi görünse de, geleneksel Japon kültüründe özellikle Nigiri sushiler elle yenmek için tasarlanmıştır. Elle yemek, suşinin hassas yapısını bozmanızı engeller ve dokunsal bir bağ kurmanızı sağlar. Ancak unutmayın; Sashimi (pirinçsiz balık) mutlaka çubukla yenmelidir.

Suşiyi soya sosuna bulamak, şefin binbir emekle hazırladığı o dengeli lezzeti öldürmek demektir. Doğru yöntem; suşiyi yan çevirip sadece üstteki balık kısmını (Neta) çok hafifçe soslamaktır. Pirinç kısmı asla sosla temas etmemelidir; çünkü pirinç sosu hızla çeker, şişer ve suşinin dağılmasına neden olur.

Suşinin yanındaki o pembe yapraklı zencefiller (Gari), yemeğin yanında yenen bir meze değildir. Görevi, bir suşi çeşidinden diğerine geçerken damağınızı “resetlemek” ve tatları birbirine karıştırmamaktır. Suşi yeme kültürü uzmanları, zencefili asla suşinin üzerine koymaz; sadece iki roll arasında bir küçük dilim olarak tüketir.

Suşi, ısırılarak bölünmeyecek şekilde porsiyonlanır. Şef, pirincin ve malzemenin ideal oranını tek bir lokmaya sığdırmıştır. Isırarak böldüğünüzde hem estetik yapı bozulur hem de malzemelerin damağınızdaki o senkronize dansı yarım kalır. Eğer rulo çok büyükse, şefinize daha küçük porsiyon istediğinizi belirtebilirsiniz.